Blog

Verhalen die verteld móeten worden

In elke krant, in elk televisieprogramma gaat het erover. Vluchtelingen.
We kunnen er niet omheen.
Ook in mijn eigen stad, Harderwijk, komen 800 vluchtelingen wonen. Of, zoals iemand laatst zei: “Jullie krijgen er 800 buren bij.”
Helaas denkt niet iedereen er zo over.
De lokale TV maakte er een uitzending over. Er werd een informatieavond voor burgers georganiseerd en bij de ingang werd mensen gevraagd wat ze er van vonden, 800 nieuwe inwoners.
Wat ben ik geschrokken van dat filmpje. In mijn eigen geliefde stadje waren best veel mensen die heel negatief waren.

Je thuis voelen

Ik moest denken aan mijn reis door Noord Irak die ik maakte in 2012. Verschillende mensen daar deelden hun verhaal. Eén van die verhalen was van een man, zo’n 35 jaar. Hij was getrouwd en had twee prachtige dochters. Toen we bij hem thuis uitgenodigd werden, vertelde hij dat hij en zijn gezin Baghdad waren ontvlucht in 2011. Het gezin werd al een tijdlang bedreigd. Toen zijn dochter ontvoerd werd en zij een grote som geld moesten betalen om haar vrij te krijgen, was er eigenlijk nog maar één mogelijkheid. Vertrekken. Vertrekken uit een stad waar al jaren lang hun familie woonde. Vertrekken met alleen de kleding die ze aan hadden. Vertrekken met de hoop ergens anders opnieuw te kunnen beginnen.

En zo zijn ze uiteindelijk in Noord Irak terecht gekomen. Maar geen “en ze leefden nog lang en gelukkig”. De dochter die ontvoerd was geweest, heeft na deze afschuwelijke gebeurtenis maandenlang geen woord gesproken. Het verdriet in de ogen van haar vader zal ik nooit vergeten.

En nu? Ik weet niet hoe het met ze gaat. Wat ik wel weet is dat het dorp waar ze destijds woonden ingenomen is door IS. Ik weet niet of ze op tijd hebben kunnen vluchten, of niet…..

Eén ding hoop ik intens: dat ze nog op tijd waren óm te vluchten én dat ze zich op hun nieuwe plek, waar die ook is, welkom voelen. Zich thuis kunnen voelen. Ook al is alles anders. Het land, de taal, het eten, de gewoontes, alles.

Natuurlijk snap ik de commotie. En snap ik de angst voor het onbekende. Het lijkt ook wel alsof we in dit vraagstuk gedwongen worden om óf het één óf het ander te vinden.
Bezorgdheid om en liefde voor de mensen die naar ons land vluchten én zorgen voor de toekomst, beide gevoelens en gedachten zijn mogelijk. En soms zijn deze beide gevoelens en gedachten er tegelijkertijd.

Eén ding is zeker: elk mens is een mens. Met zijn of haar eigen gedachten en gevoelens. En ik probeer met liefde naar elk mens te kijken. Naar de vluchtelingen én naar de mensen die vooral vanuit angst reageren. Zo heeft elk mens een verhaal. Net zoals de vader waarover ik hierboven vertelde.
Wat volgens mij gaat helpen is als we elkaar vooral veel van onze verhalen vertellen. En dat we luisteren naar de verhalen van mensen. Want verhalen geven mensen een gezicht, verhalen zorgen voor kleur, verhalen geven verbinding met de ander, omdat het ons helpt te identificeren met de ander.

De urgentie van een verhaal

Zo is het ook met Dieneke Abbring. Ik vertelde al iets over haar in een eerdere nieuwsbrief. Ook zij heeft een verhaal dat ze graag wilde delen met de wereld. Ze verloor haar zoon in 2013 en merkte dat mensen op de een of andere manier haar gingen vermijden. Haar verlangen is dat door haar verhaal de dood en met name zelfmoord meer bespreekbaar wordt. En ik wilde haar graag helpen haar verhaal te vertellen. Hier zie je het videoportret dat ik van haar maakte.

Ik weet nog de dag dat we filmden bij haar en haar gezin. Een emotionele en bijzondere dag. Het vergde moed van haar om zichzelf te laten zien. In al haar kwetsbaarheid. En toch koos zij ervoor. Omdat ze de wereld wil laten weten dat, hoe pijnlijk ook, zelfmoord geen taboe mag zijn.
Ik verlang ernaar dat we meer verhalen gaan delen. Ik wil daar graag mijn steentje aan bijdragen. Niet alleen door ondernemers en professionals te helpen hun verhaal te vertellen, en ze te leren hoe ze dat het beste kunnen doen.
Ook wil ik graag díe verhalen een podium geven die niet gemakkelijk verteld worden. Of die veel te weinig aandacht krijgen. Juist die verhalen, daar kunnen anderen veel aan hebben.

Welk verhaal móet volgens jou verteld worden?

Misschien ben jij wel zo iemand met een bijzonder verhaal dat je nu toch echt wel eens wilt delen? Omdat je diezelfde urgentie voelt om te delen, net als Dieneke? Of ken je iemand met een verhaal? Mail of bel me dan! Dan kunnen we samen bespreken of en hoe we dit kunnen doen.

Nog even dit

Voel jij wel ergens diep van binnen dat er een verhaal borrelt? Dat jij wel weet dat je iets speciaals te vertellen hebt, maar je kunt je vinger er nog niet op leggen? Dat je een missie hebt, maar nog niet precies weet welke woorden je hieraan kunt geven?
Maar zou je dit wel heel graag willen ontdekken?
Neem dan gerust vrijblijvend contact met me op. Dan bespreken we hoe ik je daarmee kan helpen.

Comments are closed